Arrange hues in order to measure the accuracy of your color perception.
بر شبکیهٔ هر چشم سه گونه مخروط هست که به موجهای بلند، میانه و کوتاه نور حساساند — تقریباً به سرخ، سبز و آبی. مغز «رنگ» را آماده دریافت نمیکند: نشانههای سه گونه مخروط را با هم میسنجد و تنها از همین نسبت است که سایه را محاسبه میکند. از همین روست که ادراک رنگ بیش از آنکه اندازهگیری باشد محاسبه است.
چشم سالم نزدیک به یک میلیون سایه را بازمیشناسد، اما نه یکنواخت: به بخش سبز-زرد طیف بسیار حساستریم تا به بنفش. این پیامد فرگشت است — نیاکانی که میوهٔ رسیده را بهتر در میان برگها تشخیص میدادند برتری داشتند.
حدود هشت درصد مردان و نیم درصد زنان نوعی ادراک رنگی دگرگونشده دارند. رایجترین گونهها دوترانومالی و پروتانومالیاند که در آنها حساسیت مخروطهای سبز یا سرخ جابهجا شده است. نابرابری تند میان دو جنس را چنین توضیح میدهند که ژنهای مربوط بر کروموزوم X جای دارند.
خطای رایج آن است که کوررنگی را نبود کامل رنگ بپندارند. در واقع بیرنگبینی کامل بسیار نادر است. کسانی که دید رنگی دگرگون دارند رنگها را میبینند، تنها برخی جفتهای سایه برایشان درهم میآمیزد — مثلاً زیتونی با قهوهای یا صورتی با خاکستری.
آزمونی که در آن باید نمونهها را بر پایهٔ گذاری نرم چید، از روش فارنزورث–مانسل برمیآید که در دههٔ چهل میلادی پدید آمد. این روش از تصویرهای شمارهدار حساستر است، زیرا نه وجود اختلال بلکه ظرافت تشخیص را میسنجد — و از این روست که حتی افراد سالم بهندرت نتیجهای بینقص میگیرند.
نتیجه بهروشنی به تنظیم نمایشگر شما، روشنبودن حالت شب و روشنایی اتاق بستگی دارد. نور گرم لامپ ادراک را به سوی زرد میراند. برای نتیجهای منصفانه پالایههای نور آبی را خاموش کنید و مستقیم به نمایشگر بنگرید نه از زاویه.