The Stroop effect — measure your cognitive control and processing speed.
Во 1935 година Џон Ридли Струп објавил експеримент што и денес останува еден од најповторливите во психологијата. Им покажувал на луѓето називи на бои отпечатени со несоодветна боја — зборот «црвено» со сини букви — и барал да ја именуваат бојата на буквите. Луѓето забавувале и грешеле значително почесто отколку кога зборот и бојата се совпаѓаат.
Причината е тоа што читањето кај писмениот човек е автоматизирано до таа мера што едноставно не може да се исклучи. Значењето на зборот се прочитува пред да стигнете да одлучите дали воопшто ви е потребно, и почнува да се натпреварува со точниот одговор.
Разликата во времето меѓу усогласените и неусогласените задачи се нарекува Струпова интерференција и служи како мерка за когнитивен контрол — способноста да потиснете автоматска, но неумесна реакција во корист на потребната. Тоа е една од средишните извршни функции, за која одговара предниот дел од цингуларниот вијуг заедно со префронталната кора.
Струп работи практично кај секој писмен возрасен и речиси не се дава да се извежба. Може да научите да бидете малку побрзи, но самата интерференција не исчезнува. Речито е тоа што кај децата што штотуку учат да читаат ефектот е слаб — тој расте заедно со автоматизацијата на читањето.
Резултатот од тестот ги зема предвид двата показатели, зашто лесно се заменуваат еден за друг: може да притискате многу брзо по цена на грешки или многу точно по цена на време. Истражувачите тоа го нарекуваат компромис меѓу брзина и точност, а најдобрите учесници држат висока точност без да го жртвуваат темпото.
Варијанти на Струповата задача се користат во клиничката невропсихологија за проценка на фронталните функции, во истражувањата на вниманието, а емоционалната варијанта — каде наместо бои се користат емоционално набиени зборови — при проучувањето анксиозни растројства и зависности. Едноставната замисла се покажала изненадувачки плодна.