Test your short-term digit span — the original brain benchmark.
Η εργαζόμενη μνήμη δεν είναι αποθήκη αλλά μάλλον ένας στενός χώρος εργασίας όπου ο εγκέφαλος κρατά λίγα στοιχεία και ταυτόχρονα κάνει κάτι με αυτά. Όταν προσθέτετε νοερά δύο αριθμούς, θυμάστε την αρχή αυτής της πρότασης ή κρατάτε στο μυαλό έναν αριθμό τηλεφώνου όσο ψάχνετε κάτι για να τον σημειώσετε, δουλεύει ακριβώς αυτή.
Το 1956 ο Τζορτζ Μίλερ δημοσίευσε άρθρο με τίτλο που έγινε διάσημος: «Ο μαγικός αριθμός επτά, συν ή πλην δύο». Παρατήρησε ότι οι άνθρωποι συνήθως συγκρατούν από πέντε έως εννέα ανεξάρτητα στοιχεία. Μεταγενέστερες έρευνες του Νέλσον Κάουαν ακριβολόγησαν τον αριθμό γύρω στα τέσσερα, εφόσον απαγορευτεί εντελώς η νοερή επανάληψη του υλικού.
Το βασικό τέχνασμα είναι ότι ο περιορισμός δεν αφορά τον αριθμό των ψηφίων αλλά τον αριθμό των νοηματικών μονάδων. Η ακολουθία 1 9 9 1 2 0 2 4 είναι οκτώ ψηφία αλλά μόνο δύο χρονολογίες, δηλαδή δύο μονάδες. Οι έμπειροι αθλητές μνήμης οδηγούν αυτή την τεχνική στα άκρα, μετατρέποντας μακριές σειρές ψηφίων σε εικόνες, ημερομηνίες ή διαδρομές.
Το εύρος της εργαζόμενης μνήμης συσχετίζεται σταθερά με την κατανόηση κειμένου, την ικανότητα στα μαθηματικά και τον γενικό δείκτη ρευστής νοημοσύνης. Ο λόγος είναι απλός: για να καταλάβετε μια σύνθετη πρόταση πρέπει να κρατήσετε την αρχή της όσο διαβάζετε το τέλος. Όποιος έχει ευρύτερο χώρο εργασίας τα καταφέρνει με μακρύτερες δομές χωρίς να χάνει τον ειρμό.
Η εργαζόμενη μνήμη είναι εξαιρετικά ευαίσθητη στην κατάσταση του οργανισμού. Η έλλειψη ύπνου, το άγχος, η πείνα, ακόμη και ο θόρυβος του περιβάλλοντος τη στενεύουν αισθητά. Το άγχος δρα ιδιαίτερα ύπουλα: οι ανήσυχες σκέψεις καταλαμβάνουν οι ίδιες χώρο μέσα στον ίδιο περιορισμένο χώρο που χρειάζεται για την άσκηση.
Αυτό είναι ένα από τα πιο καυτά ερωτήματα της γνωστικής επιστήμης. Τα προγράμματα εξάσκησης βελτιώνουν αξιόπιστα την επίδοση στην ίδια άσκηση που εξασκήθηκε, αλλά η μεταφορά σε άλλες ικανότητες αποδεικνύεται ασθενής. Πολύ περισσότερα προσφέρει το έμμεσο: επαρκής ύπνος, σωματική δραστηριότητα και η συνήθεια να αφαιρεί κανείς τους περισπασμούς αντί να παλεύει μαζί τους.